با کسب اجازه از مدیران سایت پارسیش، عین مطلب رو در اینجا می گذارم. راهکار پیشنهادی دوستان استفاده از نرم افزار Opera Mini (مرورگری که برای استفاده در تلفنهای همراه طراحی شده) بر روی PC است. البته اُپرا مینی برای نمایش صفحات محدودیتهایی داره، مثلاً اینکه برخی منوهای جاوا اسکریپت رو نتونستم باهاش ببینم و…

در مجموع استفاده از این نرم افزار رو برای وب سایتهایی که نسخه اختصاصی موبایل دارن توصیه می کنم. علی الخصوص برای دسترسی به ایمیل و فیس بوک کمک کننده است:

اجرای اوپرا مینی بر روی کامپیوتر

اپرا مینی بدون شک محبوب‌ترین نرم‌افزار موبایل از نظر من به شمار می‌رود. برنامه‌ کوچکی که وبگردی روی موبایل رو به یک تجربه لذت‌بخش تبدیل می‌کند. این نرم‌افزار در کنار قابلیت‌ها و امکانات زیادش یک قابلیت فوق العاده محبوب دیگر هم پیش ما ایرانی‌ها دارد و آن کش کردن صفحات بر روی سرورهای اوپراست. اولین حُسن این کار افزایش سرعت در باز شدن صفحات هست و دومین حسنش که اتفاقا این یکی دلیل نوشتن این پست شد عبور از برخی محدودیت‌های اعمال شده روی اینترنت (بخوانید: ف.یل.ترینگ) است.

احتمالا می دانید که طی ساعات گذشته اینترنت کشور دوباره با مشکل مواجه شده و به نظر می‌رسد این مشکل عللی کاملا غیرفنی دارند چرا که فقط بعضی سرویس‌ها مانند جی‌میل دچار مشکل شده‌اند (و این مشکل فقط و فقط هم از ایران گزارش شده)‌ برای افرادی مثل من که عمده فعالیت‌هایشان مرتبط با ایمیل هست این اتفاق خبر خیلی ناخوشایندی هست ، اما به لطف اوپرا مینی کوچک و دوست‌داشتنی میتوان جی‌میل را به سهولت باز کرد. از آنجایی که خیلی‌ها ممکن است به هر دلیلی به استفاده از اینترنت بر روی موبایل تمایل نداشته باشند در این نوشته روش نصب این برنامه را بر روی کامپیوترهای خانگی توضیح میدهم تا برای همه قابل استفاده باشد:

روش نصب خیلی ساده است.تنها کافیست موارد زیر را به دقت انجام دهید:

۱. برای شروع نیاز به اجراکننده فایل‌های جاوا بر روی کامپیوتر دارید.MicroEmulator برنامه متن‌بازی هست که برای همین منظور ساخته شده و می‌توانید اطلاعات بیشتر در موردش رو در اینجا بخوانید. دانلود این برنامه از سایت Source Forge بعلت تحریم‌های اعمال شده توسط این سایت ممکن نیست. اما شما می‌توانید این برنامه را از سایت آینه Source forge یعنی از اینجا دریافت کنید.سپس این فایل را از حالت فشرده خارج کنید.

۲. حالا آخرین نسخه از مرورگر موبایل اوپرامینی را از سایت اوپرا دانلود کرده و برای سهولت کار در مسیری که فایل MicroEmulator را unzip کردید قرار دهید. دانلود آخرین نسخه فارسی Opera Mini

۳. بر روی فایل “microemulator.jar” دوبارکلیک کنید تا اجرا شود. اگر اجرا نشد احتمالا نیاز هست که شما برنامه Java Runtime Environment را نصب کنید. آخرین نسخه از این برنامه را می‌توانید از اینجا دریافت کنید (حجم ۱۵ مگابایت)

۴. در پنجره MicroEmulator از منوی Options بر روی Select device کلیک کرده و سپس گزینه Resizable device رو انتخاب نمایید.آنگاه بر روی دکمه Set as default کلیک کنید.

۵. بر روی دکمه “Resize” در گوشه سمت راست و پایین پنجره کلیک کرده و اندازه دلخواهی برای اندازه پنجره وارد کنید.

۶. از منوی File بر روی Open MIDlet file کلیک کرده و در پنجره باز شده برنامه اوپرا مینی که در شماره ۲ دانلود کرده بودید را انتخاب کنید.

۷. در لیست برنامه “Opera Mini” اضافه میشود.آن را انتخاب کرده و بر روی Start کلیک کنید تا برنامه اجرا شود.

موارد فوق ممکن است طولانی یا پیچیده به نظر برسند. اما بعد از اجرا خواهید فهمید که تمام این مراحل به سادگی در چند ثانیه قابل اجراست.

بازهم ترس از دسترسی آزاد مردم به اینترنت و اطلاعات اون…

و باز هم اعمال محدودیت در این دسترسی…

به چه قیمت؟

از یه طرف دم از این می زنیم که آزادترین کشور دنیاییم… دم از فرهنگ سازی استفاده از خدمات الکترونیک می زنیم… جار می زنیم که بانکداری اینترنتی داریم، از ۸۰۰ تا خدمت الکترونیک رونمایی می کنیم، بستر امن براشون راه انداختیم و هزار اهن و تولوپ دیگه…

بعد سر یه حدس ساده از اتفاقات ناشی از اطلاع رسانی مردم در اینترنت (در آستانه روز قدس)، حاضریم همون سرویسهایی که راه انداختیم رو فقط ۲-۳ روز بعد از همون رونمایی پر سر و صدا معلق کنیم!

قبلاً در مطلب «شاهکار جدید فیلترینگ وزارت ارتباطات: عدم امکان دسترسی به خدمات اینترنتی بانکها» حدس خودم مبنی بر اعمال فیلترینگ در پورت ۴۴۳ (مربوط به https که سرویسهای ایمیل معروف برای امنیت کاربران از اون استفاده می کنند) رو نوشته بودم. طی چند روز گذشته بعد از کلی الّافی و عدم امکان دسترسی به سرویس جی میل و اینترنت بانک و… بعد از پیگیری و تماس با ISP و… متوجه شدم که حدسم درست بود:

در چنین مواقعی مخابرات پهنای باند دسترسی به پورت ۴۴۳ رو تا حد زیادی محدود میکنه!

در نتیجه کاربران حتی با سرعتهای بالا هم امکان دسترسی به صفحات https رو پیدا نمی کنن. مشکل اینجاست که مخابرات به بهای عدم دسترسی به ایمیل، امکان دسترسی کاربران به همون معدود خدمات اینترنتی دولت و بانکها و… رو هم از از کاربران می گیره.

حتی کار بجایی رسیده که مرکز ثبت دامنه ir هم ظاهراً از شکایتها و تماسهای کاربراش کلافه شده و متن زیر رو قبل از صفحه ورود به حساب کاربری اضافه کرده:

انتقال به اتصال امن (HTTPS)

وب‌گاه ایرنیک می‌خواهد شما را به یک اتصال امن (HTTPS) منتقل کند.

هرگونه تاخیر یا عدم اتصال به وب‌گاه ایرنیک بعد از کلیک بر روی دکمهٔ «ادامه» به دلیل مشکلات این مرکز نمی‌باشد.

در صورتی که نتوانستید به صفحهٔ «ورود به سامانه» بروید، لطفاً بعداً دوباره تلاش کنید.

نکته جالب دیگه ای رو هم در ادامه جستجوهام باهاش برخورد کردم نقشه جهانی میزان فیلترینگ اینترنت در کشورهای مختلف بود که بد نیست شما هم نگاهی بهش بندازین (برای مشاهده تصویر بزرگتر کلیک کنید):

نمی دونم با این وضعیت دولتمردان ما چطور روشون می شه از آینده درخشان خدمات الکترونیک و اینترنتی در ایران سخن به زبان بیارن؟

مهدیون: خبر آلودگی ۶۰ درصد از کامپیوترهای ایرانی به استاکس‌نت صحیح نیست

خبر کرم اینترنتی Stuxnet رو که حتماً شنیدین. موضوعی که اصلاً نفهمیدم چرا یه دفه اینقدر بزرگ شد و پیچید و چرخید و کارش به BBC فارسی رسید و در نهایت مدیرعامل شرکت فناوری اطلاعات رو به پاسخ وا داشت!

البته حدس خودم اینه که این کرم بدبخت تبدیل شده به ابزاری برای اهداف دیگه ای شده که خودتون می تونید حدس بزنید…

به اصل ماجرا اصلاً کاری ندارم. نکته جالب برای من تاکتیک های پاسخگوییه که از سوی اشخاص استفاده می شه. البته این مساله مختص مسئولان دولتی نیست. بلکه تقریبا در ادبیات همه مدیرانمون دیده می شه. به نظر می رسه در اصل یک جور هنر باشه!

جریان اینه که شرکت سیمانتک اعلام کرده بیش از ۶۰ درصد کاربران ایرانی گرفتارش شدن، ولی آقای مهدیون (مدیرعامل شرکت فناوری اطلاعات) به این عدد گیر دادن و گفتن ۵۸/۸ درصد بوده!

برای من جالب اینه که برای منحرف کردن جریان وقتی هیچی پیدا نشه، حتی از عدد ناقابل ۱/۲ درصد هم نمی گذرن!

ظاهراً من و خیلی های دیگه حالا حالاها باید اینجور تکنیک ها رو در محضر اساتید یاد بگیریم…

درج خبر برگزاری نشستی تحت عنوان «گفتگوی داغ صفر و یک» در وب سایت سازمان نظام صنفی  رایانه ای -که از ظاهر و تصویر انتخابی برای خبر به نظر یک برنامه تلویزیونی در شبکه آموزش صدا و سیما می نماید- بهانه ای برای نگارش این مطلب شد.

موضوع مورد نقد نگارنده، در وهله اول نوع نگاه ابزاری متخصصان به کلمات و عبارات کلی مورد استفاده در مباحث مهم آی تی (در این مورد خاص «سلامت الکترونیک») و در وهله دوم رفتار نامناسب در زیر سوال بردن دانش و آگاهی کاربران و همکاران برای توجیه کاستیهای فعالیهای خود بوده و به هیچ عنوان هدف، گذاشتن علامت سوال بر روی تمامی زوایای اینگونه مباحث نیست.

گفتگوی داغ درباره سلامت الکترونیک…

حرفهای داغ… گِله های داغ… تقصیرهای داغ بر گردن این و آن…

و در نهایت متخصصین کاسه داغ تر از آش…

دنبال چی هستین؟

چرا تو این مملکت خیلی ها عادت کردن با ارائه راه حل های فوق پیچیده برای مسایل ساده، خودشون رو فوق متخصص جلوه بدن؟! و با نمایشهای پر زرق و برق از اختراع دوباره چرخها (عرض کردم نمایشِ اختراع دوباره چرخ، نه خودِ اختراع دوباره چرخ!) سعی در بدست گرفتن سکان تصمیم گیریهایی کنن که اصلاً نباید وجود داشته باشن و اهداف جانبی خودشون رو تحقق ببخشن؟

آخه برادر عزیزِ متخصص مدیکال IT، هیچ کی ندونه من و تو که بهتر از همه می دونیم بحث سلامت الکترونیک به این شکل که شما مطرح می کنید اصلاً نمی تونه طرح دولتی باشه که بشینیم و براش متولی دست و پا کنیم. اصلاً دولت نباید نقشی تو اجراش داشته باشه. اگر هم می بینی تو اروپا و آمریکا بحثهایی با این عنوان مطرحه، فقط و فقط در سطح تدوین استانداردها و سیاستگزاری و سامان دهی روابط بخشهای بیمه گر و درمانیه. تازه این صحبت هم مال زمانیه که استانداردها هنوز به درستی شکل نگرفته بود، نه حالا که همه چیز تقریباً آماده شده.

تبادل الکترونیک داده های مرتبط با سلامت، استانداردهای خاص خودش رو داره که در جای خودش هم داره تدوین میشه و من و تو و امثال ما اگه عُرضه داشته باشیم یا باید نقشی در تدوین استانداردها داشته باشیم (که مطمئناً بدلیل غیر انتفاعی بودنش، خیلی دور و برش نمی ریم)، یا اینکه این استانداردها رو بصورت صحیحش در نرم افزارها و سیستمهامون پیاده کنیم. تازه به این مساله باید استانداردهای عمومی رو هم اضافه کرد.

من و شما که بهتر از بقیه از وضعیت HIS در کشورمون اطلاع داریم. تعدادی نرم افزار مبتنی بر فناوری های ۱۰-۱۵ سال پیش که بصورت جزیره ای توسعه پیدا کردن و حالا تبدیل شدن به مجموعه های ناهمگن که حتی قابلیت عملکرد اونها در بخشهای مختلفشون هیچ همخوانی با هم ندارن! درسته که در زمان خودشون الحق براشون زحمات زیادی کشیده شده، ولی این دلیل نمیشه که چشم روی ضعفهاشون ببندیم و عدم پاسخگویی به نیازهای امروز مشتریهاشون رو نادیده بگیریم. ندیدن ضعفهای نرم افزارهایی که کوچکترین تطابقی با استانداردهای جدید طراحی UI نداشته و برای انجام یک فرآیند ساده مثلاً پذیرش، کاربر رو وادار به باز و بستن ۵-۶ پنجره جانبی می کنه و از کاربر انتظار داره توالی مورد نظر برنامه نویس رو در حافظه نگه داره و توجیه اینگونه نقایص با «سطح پایین دانش آی تی پزشکان!»، آیا توهین به شعور این قشر از جامعه (و حتی هر کاربر ساده ی دیگه ای) نیست؟!

وقتی بروزرسانی و ارتقاء اینگونه نرم افزارها، با تکیه بر توان فقط ۱-۲ نیروی کدنویس ساده (و نه حتی تحلیل گر و طراح) داره انجام میشه  که طبیعتاً با حجم بالای درخواستها، فقط می تونن راه حلهای لحظه ای و محدود ارائه بدن و بقول کرمونی ها «درازش کنن، میلی بشه، پهنش کنن، بیلی بشه…»، چرا باید تقصیر رو گردن اطلاعات کاربر بندازیم؟!

خداییش وقتی به مجموعه همکاران پزشک نگاه می کنم می بینم یا اصلاً سراغ آی تی نیومدن، یا اگر اومدن خیلی خوب خودشون رو با موقعیت تطبیق دادن و به بهترین شکل ممکن دارن از ابزارهای آی تی استفاده می کنن. پس بحث زیر سوال بردن توانایی بهره گیری این قشر از آی تی رو نباید بهونه کنیم و یه کم واقع بینانه تر به نقایص خودمون نظر بندازیم.

از این مسائل بگذریم؛ منظورتون از شرکتهای اصلی مدیکال IT دقیقاً چیه؟ کدوم شرکت(ها)؟ حتماً شرکتهای خاصی مد نظرتون بوده دیگه؟

سوال دوم: منظورتون از به بازی گرفتن اون شرکتها توسط دولت چیه؟

در یه همچین فضایی (که هممون از دریای بی کران حمایتهای دولتی بهره بردیم و معنی این حمایتها رو فهمیدیم) وسط کشیدن دوباره پای دولت، آیا مفهومی غیر از ایجاد رانت و دست و پا کردن مشتری زورزورکی برای نرم افزارهای پر از اشکالمون و صد البته در کنارش دست و پا کردن چند تا پست مشاوره در وزارت بهداشت برای طرح ناقص الخلقه دولتی ای به نام سلامت الکترونیک داره؟

اگه به اصل رقابت -به عنوان عامل اصلی انگیزشی برای رشد کیفی محصولات نرم افزاری- اعتقاد دارین، این رو هم باید قبول داشته باشید که انتخاب سیستم مناسب و منطبق با استانداردها وظیفه مشتریه که اونهم باید با تحقیق و کمک گرفتن از مشاوران خوب انجام بشه، نه توصیه دولت، یا به بیان شما «به بازی گرفتن شرکتهای اصلی مدیکال IT»…

شما هم بجای اینکه سعی کنی با وسط کشیدن پای دولت، فضای رقابت رو در صنعت نرم افزار کشور از بین ببری، تلاش کن فرهنگ مشاوره تخصصی در حوزه سلامت الکترونیک رو در سطح کاربرانش جا بندازی…

خب حالا چکار باید کرد؟!

فکر کنم این اولین سوالی بود که بعد از شنیدن خبر فوق تو ذهن همه ما نقش بست. واقعیت هم همینه که بیشتر تلاش و انرژی سازمان تا این مقطع زمانی صرف گرفتن این مجوز شده تا برنامه ریزی کامل برای اجرای کار. البته این مساله هم منطقیه و اگر هم بخواییم ایرادی بگیریم باید به اونهایی گرفت که تعیین تکلیف نمایشگاه رو اینقدر کش دادن.
به هر حال کاریه که شده و حالا دیگه باید رفت سراغ برنامه ریزی…

به نظر من، تمام اتفاقات رخ داده و حاشیه ها و… میتونه انگیزه خوبی برای ما (منظور تمامی اهالی ITیه) باشه تا عزم خودمون رو برای برپایی رویدادی متفاوت از دفعات قبلی جزم کنیم.

در طــول چند روز گذشته سعی کـردم با بررسی رویدادهای بین المللی مشابه و مطابقت دادن اونهـا با اوضاع و احـوال و فرهنگ خودمون، به یک چشم انــداز (یا بهتر بگم رویای شخصی) از الکـامپ ایــده آل خودم برسم. خبر برگزاری نشست هم اندیشی برگزاری باشکوه نمایشگاه الکامپ شانزدهم توسط سازمان نظام صنفی رایانه ای در روز چهارشنبه، بهانه ای شد تا بخشی از رویای خودم رو در قالب ۵ مبحث با دیگران به اشتراک بگذارم. امیدوارم دوستان هم در تکمیل این رویا کمک کنن:

پیش از هر چیز نظر من اینه که الکامپ رو نباید صرفاً یک نمایشگاه ICT دونست، بلکه بهتره با دیدی فراتر به اون نگاه کنیم:

«الکامپ یک رویداد مهم در ICT ایران است»

۱.موضوعیت الکامپ

اولین و مهمترین موضوعی که در رویدادهای مشابه دیده می شه، طبقه بندی صحیح محتوایی رویداده.

رویدادهای اینچنینی معمولاً شامل اشکال مختلفی از نحوه ارائه محتوا است، برای مثال نمایشگاه، سمینار و کنفرانس، ورک شاپ و… که معمولاً نمایشگاه محور اصلی رویداد بوده و سایر موارد بصورت حاشیه ای و در کنار نمایشگاه برگزار می شن. ولی به نظر من این روش طبقه بندی رو نباید ملاک قرار داد. به عقیده من نحوه برگزاری رویداد باید با محوریت محتوا باشه و تعیین کننده نوع دسته بندی محتوا هم کاربران اونها هستن، پس شاید بهتر باشه که این رویداد رو بر اساس نوع مخاطبینش دسته بندی یا بخش بندی کنیم. این روشیه که اخیراً در رویدادهای مشابه بین المللی دیده میشه و به نظر می رسه که تقسیم بندی چنین رویدادهایی به نمایشگاه / کنفرانس / فروشگاه و… دیگه منسوخ شده باشه.

بهترین شیوه بخش بندی هم به نظر من اینه:

1. رویدادهای مختص بخش خصوصی کسب و کار (صنایع، شرکتها، SMBها و…)
2. رویدادهای مختص بخش دولتی و عمومی (سازمانها و ارگانهای دولتی و عمومی)
3. رویدادهای مختص بخش تخصصی، تحقیقاتی و سرمایه گذار (فرصت جذب سرمایه گذاران برای ایده ها و ارائه پتانسیل علمی و تخصصی شرکتها و اشخاص…)
4. رویدادهای مناسب برای مردم (آنچه مردم برای زندگی روزمره به دنبالش هستند، به زبان قابل فهم مردم)

در عین حال در هر بخش انواع برنامه (شامل غرفه های نمایشگاهی، سمینارها و کنفرانسهای تخصصی و نیمه تخصصی، اتاقهای بحث گفتگوی تخصصی، ورک شاپ ها و حتی در صورت نیاز فروشگاهها) در مکانهای و زمانهای مشخص شده ارائه گردد. برای نظم بخشی به کار باید انواع برنامه قابل ارائه رو از قبل تعریف کرد و از شرکت کنندگان در الکامپ خواست که برای برنامه های خودشون ثبت نام کنند و باقی قضایا (درست مثل ثبت نام برای غرفه نمایشگاه، حتی با دریافت هزینه)

تفکیک فیزیکی این ۴ بخش به مخاطبین الکامپ کمک خواهد کرد وقت اصلی خود را مستقیماً به نیازها و برنامه های خود اختصاص داده و سپس با آرامش خاطر و درصورت علاقه از سایر بخشهای رویداد را استفاده نمایند. با این روش کمک زیادی به برنامه ریزی و مدیریت زمان بازدیدکنندگان الکامپ خواهد شد. به علاوه از سردرگمی بازدیدکنندگان جلوگیری شده و در عین حال به شرکت کنندگان در الکامپ (غرفه داران، ارائه دهندگان سخنرانی و ورک شاپ و…) هم فرصت حضور در مکان و زمان مناسب داده می شود.

توضیح اینکه: تجربه من از نمایشگاههای برگزارشده قبلی (حتی نمایشگاههای غیر IT) همیشه بصورت راهروهایی شلوغ و بدون دسته بندی مناسب محتوای ارائه شده بوده که دقیقاً من رو یاد جمعه بازار چهارراه استانبول می انداخت!

۲. شخصیت الکامپ

من فکر می کنم الکامپ امسال باید خودش رو متمایز از همه الکامپهای قبلی نشون بده.

پیشنهاد من ارائه لوگو و برند خاص، جدید و متمایز برای الکامپه. همچنین لازمه که برای هر بخش نمادی مشخص طراحی بشه. برنامه های مختلف هم دارای سمبلها (Symbol)های خاص خود که قاعدتاً باید سمبلهای گویای بین المللی باشه رو داشته باشن و در محل برگزاری الکامپ از تابلوهای راهنما با استفاده از این نمادها و سمبلها به وفور و متناسب با نیازها استفاده بشه.

شخصیت الکامپ جدید می تونه با برگزاری یک برنامه افتتاحیه جدید و منحصر بفرد جان تازه ای به خودش بگیره. برنامه های تکراری افتتاحیه (سخنرانی ها و…) سر جای خودش، ولی اضافه شدن یک برنامه جذاب نیم ساعته مثلاً با استفاده از افکتهای نوری و لیزری مدرن (که قاعدتاً می تونه اسپانسرهای و مدعیان زیادی هم داشته باشه) می تونه جلوه و شور و نشاط خاصی به الکامپ جدید بده.

طراحی تیزرهای ویدئویی جهت پخش در تلویزیون (حتی اگه نشد حداقل تو یوتیوب که می شه منتشرش کرد)، راه اندازی رادیو اختصاصی الکامپ، راه اندازی پادکست الکامپ رو هم باید به فهرست پیشنهاداتم اضافه کنم.

۳. اطلاعات قابل جمع آوری در الکامپ

تا حالا ۱۵ تا الکامپ برگزار شده، ولی دریغ از یه آمار و اطلاعات منسجم و قابل استفاده. به نظر من اینبار دیگه نباید به این شکل جلو رفت.

یکی از اهداف الکامپ باید دستیابی به اطلاعات مفید، بروز و قابل اتکاء در خصوص ICT باشه.

دو نوع اطلاعات رو میشه با برنامه زیری دقیق به دست آورد:

1. اطلاعات مربوط به فعالان حوزه ICT
2. اطلاعات مربوط به علاقمندان حوزه ICT

اینکه دقیقاً دنبال چه اطلاعاتی هستیم، چه اطلاعاتی می تونیم بدست بیاریم، چطور باید به این اطلاعات برسیم و… در تخصص من و خیلی از همکارانمون در بازار ICT نیست، پس پیشنهاد می کنم در این زمینه بی خود دور خودمون نچرخیم و مستقیماً بریم سراغ اهل فن. به نظر من یک گروه تحقیقاتی و آماری حرفه ای هم میتونه اهداف کار رو بهتر تشخیص بده، هم می تونه کار رو بهتر اجرا کنه و به نتیجه برسونه. شاید هم بشه به عنوان یک پروژه تحقیقاتی تعریفش کرد که گروههای آکادمیک وارد جریان بشن، ولی به نظر من اجرا بهتره توسط یک گروه یا شرکت حرفه ای انجام بشه که خیال همه راحت باشه.

به عنوان یک پیشنهاد ساده، به نظرم می رسه که دریافت اطلاعات از شرکت کنندگان در خصوص موضوعات محصولات و خدمات ارائه شده توسط اونها (در قالب دسته بندیهای مورد نظر ما) یکی از حداقل های اطلاعات قابل جمع آوریه.

و اماً نتیجه: اینکه نتایج و خروجی ها قراره چی باشه بستگی زیادی به تعریف اولیه نیازها داره که طبیعتاً خود ما (منظور اصحاب IT) نظراتی در همین زمینه داریم، ولی همکاری یک گروه آکادمیک می تونه خروجی های کاملاً حرفه ای ایجاد کنه. یک خروجی حرفه ای هم طبیعتاً می تونه نقش بسیار مهمی در برنامه ریزی های آتی (چه برای برگزاری رویدادهای بعدی و چه برای برنامه ریزی های کلان در حوزه ICT کشور) داشته باشه و چه بسا از همین نتایج رو بشه در قالب مقالات و … استفاده اقتصادی هم داشت.

۴. تسهیلات اقامت و سفر

این دیگه یکی از پیش پا افتاده ترین خدمات همراه با رویدادهای نمایشگاهی و کنفرانسیه که تقریباً در تمام موارد مشابه خارجی دیده می شه ولی نمی دونم چرا تو ایران هیچ وقت خبری ازش نیست؟!

راهکارش هم خیلی ساده است: مشارکت با یکی دو تا آژانس مسافرتی برای ارائه تسهیلات ویژه در طول مدت برگزاری الکامپ…

۵. اطلاع رسانی برای الکامپ

این مساله که دیگه ساده ترین و پیش پا افتاده ترین موضوع بحث همه است.

من فکر می کنم اگه می خواهیم الکامپی متمایز داشته باشیم، نوع اطلاع رسانیمون هم باید یه تغییراتی داشته باشه.

شاید برای وب سایت آنچنانی وقت مناسبی نداشته باشیم ولی حداقل اینه که امکاناتی مثل ثبت نام شرکت کنندگان به تفکیک بخش و برنامه هایی که می خوان در اونها شرکت کنند و همینطور بحث رجیستر شدن بازدید کنندگان باید جزو حداقلهای درخواستی باشه.

اگه شرکت کنندگان بتونن محل و زمان برنامه هاشون (غرفه، کنفرانس، ورک شاپ و…) رو هم آنلاین انتخاب کنن و هزینه رو هم آنلاین پرداخت کنن که دیگه خیلی بهتره، چون حرف و حدیث ها رو کمتر می کنه. در ضمن به الکامپ هم کمک می کنه اطلاع رسانی بهتری از برنامه هاش به بازدیدکننده ها ارائه بده.

نقدی بر روند نقد سیاست تعامل هم افزای سازمان نظام صنفی رایانه ای کشور…

فردا قراره گردهمایی اعضای سازمان نظام صنفی رایانه ای کشور در هتل سیمرغ تهران برگزار بشه. این خبر با تیترها و عناوین مختلف در همه رسانه های مرتبط با آی تی انعکاس پیدا کرده و انصافاً باید گفت در زمینه اطلاع رسانی جریان، عملکرد خوبی دیده می شه. گرچه با شروع به کار دبیر جدید سازمان، انجام چنین فعالیتهایی به عنوان تاکتیکهای اولیه اعلام حضور و… کاملاً طبیعیه و خیلی نمی شه این گردهمایی رو نشانه ای دال بر یک برنامه منسجم طولانی مدت دونست؛ ولی دلیل هر چه که باشه باز هم جای تقدیر و تشکر داره.

فناوران در مطلبش که با تیتر بزرگ «روز نقد سیاست تعامل هم افزا» چاپ شده اینطور توضیح داده که:

سازمان نظام صنفی رایانه‌ای کشور با اتخاذ رویکرد محوری تعامل با دولت طی دوره دوم فعالیت خود، با ارسال مکتوب انتظارات سازمان که منتج از برنامه‌های ارایه شده منتخبان حاضر در هیات مدیره‌های استانی و شورای مرکزی بوده است، به وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی مرتبط با حوزه فاوا، تمام مساعی خود را برای تعمیق روابط سازنده با دولت به کار بسته است. انتظار منطقی از این ارتباطات، مجموعه‌ای از دستاوردها بوده است که علی‌القاعده می‌بایست در افزایش ظرفیت‌های کاری  و تجاری نمود پیدا کرده باشد. بنابراین یکی از اهداف مهم این گردهمایی تشریح دستاوردها و ناکامی‌هاست.

در اینکه تعامل هم افزا با دولت در موقعیت سیاسی فعلی می تونه یکی از بهترین شیوه های دستیابی به اهداف باشه حرفی نیست، ولی من یه گله کوچیک از سازمان دارم:

چرا دیدن دوردست ها باعث نادیده گرفتن نزدیکیها شده؟!

برای اینکه موضوع براتون روشن تر بشه لطفاً یک مراجعه سریع به مطلب «من آنم که رستم بود صاحبنظر» داشته باشید. در این مطلب اشاره ای گذرا داشتم به یک اشکال همیشگی که در هم فکریها و هم اندیشیهامون داریم:

عدم اطلاع رسانی و گاهاً اطلاع رسانی های مهندسی شده

نمی خوام بگم که این بار هم همین مساله اتفاق افـتاده (مکـــرراً تکــرار می کـنم کـه هیچ سوء نیتی در رخدادهای فوق نمی بینم، لطفاً بعداً گیر ندید که چـرا برخلاف جریان شنا می کنی و…!) ولی حداقلِ انتظارِ قابل بیان اینه که همین رویهء «تعامل هم افزا» رو در میان خودمون (منظور اصحاب آی تی است) و در موضوعات داخلی هم داشته باشیم.

موضوع این همایش، دلیل برگزاری آن، زمان و نحوه برگزاری، دستور کار همایش و مهمتر از همه «مهم شدن یک شبه آن» موضوعاتی هستند که وقتی دور از نظر شورای مرکزی سازمان در موردشون تصمیم گرفته میشه، باید به نگرش «تمایل به تعاملات هم افزا» کمی شک کرد!

محمد کرمی راد، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس گفت:

هم‌اکنون شاهد تهاجم فرهنگی دشمن از طریق برخی از سایت‌های اینترنتی هستیم که این موضوع، لزوم نظارت آنها را چند برابر افزایش می‌دهد.

ایشون در ادامه نظارت بر فضاهای مجازی و اینترنت را در حوزه مسوولیت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دونست، ولی اضافه کرد: نظارت بر سایت‌های اینترنتی به لحاظ امنیتی و جرایم در حوزه فعالیت وزارت اطلاعات، نیروی انتظامی و سپاه پاسداران است!

رضا تقی پور، وزیر ارتباطات هم که ظاهراً در نشست صبحانه اتاق تهران از طرف بخش خصوصی سوال پیچ شده بود، وقتی دید در برابر انتظارات اونا برای پاسخگویی در مورد ضعف شدید ایران در بعضی شاخص های بین المللی ارتباطات و فناوری اطلاعات پاسخی نداره، زد به صحرای کربلا و گفت:

اگر می‌گوییم برخی شاخص‌های بین المللی در حوزه آی تی و ارتباطات را قبول نداریم به این دلیل است که دستیابی به این شاخص‌ها به معنای فروش ارزش های اسلامی است . برای مثال، یکی از این شاخصه‌ها که متاسفانه به عنوان لکه ننگ جوامع محسوب می‌شود تجارت پورنو است که به آی تی و اینترنت چسبیده است. ما می‌خواهیم در این شاخص اول شویم؟

فقط نمی دونم تو اینهمه تجارت و بیزینسی که تو اینترنت وجود داره، چی شده که یه دفه پورنو نظر ایشون رو جلب کرده و چرا فکر می کنن همه ملت (و صد البته اهالی IT) فکر و ذکرشون اینه؟!

اون طرف تر هم سردار اسماعیل احمدی، فرمانده نیروی انتظامی گفت:

فضای مجازی،آموزشگاه و محل کسب و کار تروریست ها شده است. در فضای مجازی تروریسم استخدام، نقشه عملیاتی طراحی و حتی از طریق اینترنت پروژه تروریسم تامین مالی می‌شود.

فکر می کنید با یک همچین دیدگاههایی چه آینده ای در انتظار اینترنت ایران و اساساً آی تی ایران هست؟

من که فکر می کنم با یک حرکت آرام و شاید هم برنامه ریزی شده برای تخریب وجهه اینترنت (به عنوان نمادی از فناوری اطلاعات) و فدا کردن هزار و یک کاربرد مفید اون به بهانه چند کاربری غیر مفید (البته اونهم از نگاه شخصی و فرهنگی خودمون) روبرو هستیم که در نهایت هدفش تنگ تر کردن هرچه بیشتر حلقه آزادی استفاده از فناوری اطلاعات در زندگی ایرانیهاست.

بیخود نیست که دکتر شهیندخت خوارزمی هم به این مدل نگاه به آی تی اعتراض می کنه و میگه:

وابستگی صنعت و IT امری اجتناب‌ناپذیر است و در ایران نگاه به صنعت IT، نگاهی امنیتی است.

این نوشته را به اشتراک بگذارید:

]]> http://www.soboutipour.com/archives/767/feed 0 http://www.soboutipour.com/archives/759 http://www.soboutipour.com/archives/759#comments Thu, 22 Jul 2010 21:38:04 +0000 شهرام ثبوتی پور http://www.soboutipour.com/?p=759

معمولاً در چنین مواقعی می گن:

نمیدونیم قسم حضرت عباستون رو باور کنیم، یا دم خروس رو

بله… من که واقعاً گیج شدم…

وزیر محترم ارتباطاتتمون چند روز پیش فرمودن:

اعمال محدودیت برخی سایت‌ها از دسترسی کاربران ایرانی به اطلاعات آنها را از طریق مجامع بین‌المللی و اتحادیه جهانی مخابرات دنبال می‌کنیم.

متن کامل خبر به نقل از روزنامه فناوران اینه:

روابط عمومی مخابرات ایران – رضا تقی‌پور با بیان این مطلب گفت: مدیریت برخی سایت‌های خارجی به دلیل مشکلاتی که با کشور ما دارند، برای دسترسی کاربران ایرانی محدودیت‌هایی را اعمال می‌کنند و فضای اینترنت را به فضای برخورد تبدیل کرده‌اند. وی افزود: ما این موضوع را از طریق مجامع بین‌المللی مخابرات پیگیری می‌کنیم که اگر به واقع آن طور که ادعا می‌شود دسترسی به اطلاعات در همه جا، هر زمان و به هر نحو برای همه مردم باید امکان‌پذیر باشد و این امر درست است، چرا این موضوع برای ایران نقض می‌شود.

خب، تا اینجای کار که شرمنده فرمودید… دستتون درد نکنه…

فقط جسارتاً اگه ممکنه یه توضیح هم بفرمایید که اگه همون سایتهای خارجی بخوان موضوع محدودیت دسترسی کاربران ایرانی که از طرف شما -به دلیل مشکلاتی که با کشور اونا (و بعضاً افکار و… اونا) دارید- اعمال می شه رو پیگیری کنن، واکنشتون چیه؟!

آیا اصولاً همچین حقی رو برای کسی قائل هستین؟

فقط لطفاً در هنگام پاسخ دادن به این نکته توجه فرمایید که «برای منِ نوعیِ کاربر اینترنتی که حق انتخاب قائل نشدین ها»!

در آمریکا و اروپا قانونی وجود داره به نام «قانون Anti Trust» یا «ضد انحصار». مفهوم این قانون به زبان ساده اینه که هیچ شرکت یا بنگاه اقتصادی حق نداره از قدرت انحصاری خودش در یک بازار، برای از میدان بدر بردن رقبا در بازارهای دیگه استفاده کنه.

مثال بارز کاربرد این قانون رو چند سال پیش در دعوای حقوقی شرکتهای تولید کننده نرم افزارهای پخش کننده صوتی با شرکت مایکروسافت دیدیم که ادعا می کردند مایکروسافت از قدرت انحصاری خودش در بازار سیستم عامل برای برنده شدن در بازار این نرم افزارها استفاده می کنه و قدرت رقابت رو از رقبا میگیره. نتیجه دعوا هم این شد که مایکروسافت مجبور شد در بسیاری از کشورها ویندوز رو بدون Media Player عرضه کنه.

ولی حالا با گسترش اینترنت و برداشته شد مرزهای فیزیکی به نظر میرسه نیاز به استفاده از این قانون بیش از پیش دیده می شه. موضوع زیر به نظر من مصداق واضح این ادعاست:

فرینگ (Fring)، سرویس دهنده مکالمات صوتی و تصویری بر روی دستگاههای موبایل امروز اعلام کرد که اسکایپ (Skype) دسترسی آنها را به سرویسهای خود قطع کرده است.

فرینگ نرم افزاری است که صرفاً برای نصب بر روی دستگاههای تلفن همراه طراحی شده و تقریباً از تمامی انواع تلفن همراه پشتیبانی می کنه. این نرم افزار پس از نصب در گوشی موبایل این امکان را به کاربر می ده که در صورت دسترسی به اینترنت (از طریق WiFi یا GPRS) به اکانتهای خود در نرم افزارهای پیام رسان معروف مانند یاهو مسنجر، گوگل تاک، icq، MSN و سرویسهایی مانند فیس بوک و توییتر دسترسی پیدا کرده و از خدمات آنها بهره بگیره. تا امروز امکان دسترسی به Skype نیز از همین طریق امکان پذیر بود که ظاهراً بدلیل رقابتهای اقتصادی (و یا شاید هم حسادت!) اسکایپ امروز بطور یک طرفه دسترسی فرینگ به سیستم خود را بلوکه کرد.

برای من که خبر خیلی بدی بود، چون عادت دارم موقع حرف زدن با تلفن راه برم و تمام تماسهام رو از این طریق می گرفتم، ولی حالا مجبورم برای تماسهای اسکایپی بشینم پای کامپیوتر

به نظر می رسه زیرآب زنی و چوب لای چرخ گذاشتن فقط مخصوص ایرانیها نیست! ولی اینکه این کار اسکایپ تا چه حد می تونه قانونی باشه بحثیه که باید منتظر نتیجه اش باشیم.

از هر هفت نفر شاغل در ایران، یک نفر برای دیدن بازی‌های جام جهانی مرخصی می‌گیرد یا ساعت کاری‌اش را کاهش می‌دهد.

براساس تحقیقاتی که «ایران تلنت» انجام داده است، در ماه‌های خرداد و تیر امسال شرکت‌ها افت قابل ملاحظه‌ای را در بازده کاری تجربه خواهند کرد، چرا که تعداد قابل توجهی از کارمندان برای تماشای فوتبال از ساعت کاری خود استفاده می‌کنند.

«ایران تلنت» (IranTalent.com)، یکی از بزرگترین سایتهای استخدامی کشور، در روزهای ۲۳ تا ۲۶ خرداد امسال یک نظرسنجی‌ اینترنتی انجام داد که نشان میدهد، براساس هشت هزار پاسخ افراد شاغل در ایران، از هر هفت نفر شاغل، یک نفر برای دیدن بازی‌های جام جهانی مرخصی می‌گیرد یا ساعت کاری‌اش را کاهش می‌دهد.

در بخشی از این نظرسنجی از جمعی از شاغلین سراسر کشور پرسیده شد که آیا کار خود را برای دیدن بازی‌ فوتبال متوقف می‌کنند یا نه.

به استناد داده‌های تحقیق، ۱۵ درصد شرکت‌کنندگان در این نظرسنجی (یک نفر از هر هفت نفر) اعلام کردند که برای دیدن بازی‌ها، کار را متوقف می‌کنند. این آمار شامل کسانی می‌شود که یا از محل کارشان بازی‌ها را دنبال می‌کنند یا برای دیدن بازی‌ها، محل کار را زودتر از موعد ترک می‌کنند.

به گزارش تحقیق «ایران تلنت»، احتمال اینکه مردان کارمند از ساعت کاری خود برای تماشای فوتبال کم کنند، دو برابر زنان برآورد شده است. همچنین زنان متاهل کارمند با ۶ درصد (یک نفر از هر ۱۷ نفر)، پایین‌ترین درصد را به خود اختصاص دادند.

انتظار می‌رود در بازی‌های برزیل، آرژانتین و اسپانیا درصد توقف کار به بالاترین حد خود برسد، چرا که این تیم‌ها در نظرسنجی «ایران تلنت» محبوب‌ترین تیم‌های فوتبال در ایران شناخته شدند.

یکی از تحلیل‌گران «ایران تلنت» درباره هدف این نظرسنجی می‌گوید: به عنوان یک سایت استخدامی آنلاین که بانک اطلاعاتی هزاران متخصص را شامل می‌شود، شرکت‌ها مکرر از ما می‌خواهند که روی مسایل گوناگونی که مربوط به استخدام و محیط کار می‌شود، به آنها مشاوره بدهیم. این روزها، یکی از موضوعات داغ «جام جهانی» است و تاثیر آن بر محیط کار. به همین دلیل ما تصمیم گرفتیم یک نظرسنجی برگزار کنیم تا رفتار و دیدگاه هر دو گروه کارفرما و کارمند را بررسی کنیم.

بر اساس یافته‌های نظرسنجی «ایران تلنت»، در دسته‌بندی‌های شغلی، نیروهای «فروش» بالاترین نرخ را در زدن از کار برای تماشای بازی‌های جام جهانی داشتند و در مقابل کارمندان بخش‌های «اداری» کم‌تر از سایر مشاغل از ساعت کاری خود در این ایام می‌کاهند.

این نظرسنجی همچنین نشان می‌دهد که «مدیران ارشد» شرکت‌ها با یک نفر از هر چهار نفر، آماده‌ترین افراد برای ترک محل کار خود برای تماشای بازی فوتبال هستند.

براساس دسته‌بندی نوع سازمانی که افراد در آن کار می‌کنند، کارمندانی که در شرکت‌های بین‌المللی در ایران مشغول به کار هستند با ۱۸ درصد، بالاترین نرخ متوقف کردن کار را دارند. به نظر می‌رسد این آمار به ساعات طولانی کار که احتمال تداخل زمانی با بازی‌ها را افزایش می‌دهد و همچنین به سیاستهای مدیریت  در این زمینه مربوط باشد. به گفته بعضی مدیران منابع انسانی در شرکت‌های خارجی مستقر در ایران، آنها تلویزیون بزرگی را در دفتر کار خود قرار داده‌اند تا پرسنل بتوانند با هم بازی‌ها را تماشا کنند، چرا که اعتقاد دارند این عمل باعث شکل‌گیری روحیه تیمی بین نیروها می‌شود.

همچنین شرکت‌های بخش خصوصی با ۱۵ درصد در رتبه دوم قرار دارند. کارمندان سازمان‌های دولتی با ۱۴ درصد، پایین‌ترین نرخ توقف کار را در زمان بازی‌های جام جهانی داشته‌اند. ساعات کاری کوتاه‌تر و تداخل زمانی کمتر دلایل اصلی پایین  تربودن این درصد در میان کارمندان دولتی است، چراکه برای بسیاری از کارمندان دولت، پایان کار روزانه (ساعت ۱۴) پیش از شروع اولین بازی (ساعت ۱۶) است.

طبق نتایج به دست آمده از نظرسنجی «ایران تلنت»، ۱۲ درصد از کسانی که در محل کارشان بازی را تماشا می‌کنند، برای دیدن بازی پس از پایان ساعات رسمی کار اضافه کار دریافت می‌کنند.

تبعات بازی‌های جام جهانی تنها بر ایران اثر ندارد. در جام جهانی‌ سال‌های گذشته، بسیاری از شرکت‌های اروپایی افزایش غیبت‌ کارمندان به بهانه «مریضی» را گزارش داده‌ بودند.

همچنین براساس گزارش منتشر شده درروزنامه «وال استریت ژورنال»، خسارتی که شرکت‌های انگلیسی به دلیل غیبت کارکنان در روزهای جام جهانی امسال متحمل می‌شوند، یک میلیارد پوند تخمین زده شده است.

مدیران و اجازه مرخصی برای تماشای فوتبال

کارشناسان اقتصادی بر این باورند که اگر ایام جام جهانی «مناسب» مدیریت نشود، می‌تواند خسارت‌های عمده‌ای برای شرکت‌ها به وجود بیاورد. مرخصی‌های گسترده پرسنل، گذراندن زمان کاری به خواندن تحلیل بازی‌ها، بحث میان هواداران تیم‌ها در محیط کار و همچنین کم‌خوابی‌های ناشی از تماشای دیر وقت بازی‌ها همگی می‌تواند در کاهش بازده کاری موثر باشد.

در نظرسنجی «ایران تلنت» از افرادی با سمت‌های مدیریتی پرسیده شد که آیا به نیروهای زیردست خود اجازه می‌دهند برای تماشای بازی فوتبال از منزل، شرکت را زودتر ترک کنند و یا حداقل در محل کار بازی‌های جام جهانی را به طور زنده دنبال کنند؟

تنها ۱۱ درصد مدیران (یک نفر از نه نفر) اعلام کردند که «قطعا» به کارمندان خود برای دیدن بازی‌ها مرخصی می‌دهند، در حالی‌که دیگران یا درخواست‌های مرخصی را رد می‌کنند یا مرخصی را منوط به «حجم کار» می‌دانند.

مدیران در تهران به نسبت همتایان خود در دیگر شهرستان‌ها انعطاف بیشتری داشتند. در تهران ۱۲ درصد از مدیران با مرخصی کارمندان برای تماشای فوتبال موافقند، در حالی‌که در شهرستان‌ها تنها ۸ درصد از مدیران اینگونه فکر می‌کنند.

مدیرانی که خودشان قصد متوقف کردن کار برای تماشای بازی‌ها را داشتند، دو برابر دیگران انعطاف‌پذیری برای موافقت با مرخصی پرسنل نشان می‌دهند.

از زاویه دیگر، جام جهانی بر تقاضای کالا و خدمات نیز تاثیر می‌گذارد. «رستوران‌ها» از بخش‌هایی هستند که انتظار می‌رود در این ایام افت درآمد داشته باشند، چرا که مردم بیشتر ترجیح می‌دهند در خانه بمانند. اما همزمان، برای بعضی کالاهای خانگی افزایش تقاضا مشاهده می‌شود.

«ایران تلنت» به سراغ چند فروشگاه لوازم صوتی و تصویری رفت و با گردانندگان آنها گفت‌و‌گو کرد. این افراد افزایش حجم فروش دستگاه‌های تلویزیون را تا پیش از شروع بازی‌ها گزارش کردند. هر چند این آمار، در مقایسه با رشد فروش دستگاه تلویزیون در جام جهانی قبل که تیم ملی ایران در آن حضور داشت، بسیار پایین‌تر بوده است.

در ایران هنوز هیچ تحقیق رسمی و جامعی درباره ابعاد اقتصادی جام جهانی در کشور انجام نشده است، اما بر اساس نرخ غیبت کارمندان، انتظار می‌رود افت کاری و خسارت‌های حاصل از آن قابل توجه باشد. از سوی دیگر برخی کارشناسان احتمال می‌دهند که خسارت‌های ناشی از تماشای بازی‌های جام جهانی، در مقایسه با دیگر عوامل کاهنده بازده، دارای اهمیت ویژه‌ای نباشند.

منبع: IranTalent.com