چندی پیش در رسانه ها مطالبی دیدم که باعث شد نقدی بر موضوع پراهمیت امنیت در فضای سایبر در ذهنم شکل بگیرد.

روزنامه کیهان در صفحه ۳ روز ۲۹ آذر ۱۳۸۸ با تیتر درشت خبر «هک شدن سایت ناسا و ۵۰۰ سایت اسراییلی، آمریکایی و انگلیسی توسط گروه امنیتی آشیانه» را منعکس کرده بود و با ارائه دلایل سیاسی (به سبک خودش)  آنرا با آب و تابی بیان کرده است که گویی عملی ارزشمند است و با مصاحبه با رییس گروه آشیانه خبر از ادامه این عمل داده است.

در مطلبی دیگر در روزنامه فناوران اطلاعات با عنوان «پست الکترونیکی ایرانی امن می شود»، خبر از ارائه سرویسهای ایمن ایمیل از سوی وزارت فناوری اطلاعات و از طریق پایگاه www.iran.ir داده شده است. گذشته از ابهاماتی نظیر:

۱. توان  سرویس دهی که احتمالاً قادر به رقابت به سرویسهای رایگان مشابه در سطح اینترنت (که اخیراً هر تازه واردی هم می تواند راه اندازی کند) نخواهد بود

۲. تمایل همیشگی دولت برای تسلط و انحصارطلبی و دسترسی به اطلاعات خصوصی و…

سوال دیگری را در ذهن من ایجاد کرده است و آن اینکه چه تضمینی برای امنیت این سرویسها قابل ارائه است؟

هک به عنوان یکی از مصادیق واضح جرم در فضای سایبر مطرح بوده و است و قوانین مختلف مانند قانون تجارت الکترونیک و قانون جرایم رایانه ای نیز هرگونه دسترسی غیر مجاز و جعل رایانه ای را از مصادیق جرم دانسته و مستحق مجازاتهایی مانند جریمه نقدی و حبس تا دو سال می داند.

با  وجود چنین قوانین روشن و واضح و در شرایطی که در سایر نقاط جهان، هکرها همیشه جزو افراد تحت تعقیب بوده و مانند سایر مجرمان با آنها برخورد می گردد، در ایران از آنها به عنوان «گروه امنیتی» نام برده می شود.

آیا با در نظر گرفتن این واقعیات، و نگاهی گذرا به برخورد رسانه های وابسته به دولت -که بیانگر تفکرات دولتمردان ما هستند- امیدی به احترام به قوانینی از این دست می رود؟

شاید اگر قوانین کشورمان ذره ای ضمانت اجرایی داشتند، این چنین شاهد «فعالیتهای ضد امنیتی» تحت لوای «امنیت» نبودیم.