IT Farsi by Shahram Soboutipour, آی تی فارسی؛ تجربیات، دیدگاهها و نظرات شهرام ثبوتی پور

نظام صنفی رایانه ای را ساختار محور بسازیم، نه فرد محور

۸ اسفند ۱۳۸۸ ۱ دیدگاه

متن گفت وگوی روزنامه فناوران با شهرام ثبوتی پور،

سرویس بخش خصوصی، ۸ اسفند ۱۳۸۸، محمد رضا فربد:


گفتگوی روزنامه فناوران با شهرام ثبوتی پور در خصوص مسائل سازمان نظام صنفی رایانه ای کشور

«مجموعه‌ای مثل سازمان نظام صنفی رایانه‌ای برای انجام دو فرآیند شکل گرفته است: تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری به صورت جمعی که این دو فرآیند، باید ساختار صحیح و ثابت داشته باشند»

اینها گفته‌های شهرام ثبوتی‌پور، عضو شورای مرکز سازمان نظام صنفی رایانه‌ای کشور و خزانه‌دار سازمان نظام صنفی رایانه‌ای استان کرمان است.

ثبوتی‌پور به شدت مخالف تمرکزگرایی است و آن را آفت تشکل‌ها می‌داند و معتقد است می‌توان با استفاده از ابزار IT به جمع‌گرایی رسید.

گفت‌وگوی فناوران را با شهرام ثبوتی‌پور بخوانید.

***

آقای ثبوتی‌پور از خودتان شروع کنید و جایگاه فعلی نظام صنفی استان کرمان را برایمان شرح دهید.

سازمان نظام صنفی استان کرمان ۶۷ عضو شرکتی، ۳۵ عضو فروشگاهی و ۵۷ عضو حقیقی دارد.

کشمکش بین اتحادیه صنف رایانه و سازمان نظام صنفی رایانه‌ای در استان کرمان تاثیر منفی بسیاری روی عملکرد سازمان داشت. هر چند رییس اتحادیه در دور اول عضو هیات مدیره سازمان نیز بود، اما عملا به این نتیجه رسیدیم که این عضویت چیزی جز حفظ ظاهر نبود.

به هر ترتیب یک سال است به این نتیجه رسیده‌ایم که این جنگ مغلوبه است و توافق‌نامه‌ای میان سازمان و اتحادیه امضا کرده‌ایم که به مداخله در کار یکدیگر پایان دهیم و سه ماه است که خیلی فعال شده‌ایم .البته من به دلیل سکونت در تهران کمتر اطلاع دارم و اطلاعات بیشتر را می‌توانید از دبیرخانه سازمان استان کرمان بگیرید.

به طور کلی هدف اصلی هیات مدیره نظام صنفی رایانه‌ای استان کرمان ایجاد تفکر و بینش صحیح به ICT در مدیران دولتی استان است.

می‌توانید عناوین فعالیت‌هایی که در سازمان استان کرمان انجام شد، بگویید؟

توافقاتی با استانداری انجام شد که امضای مشاوران حقیقی ارزش‌گذاری شود و امتیازی برای اعضای حقیقی داشته باشیم. همچنین برای انجام پروژه‌های دولتی این قضیه خیلی می‌تواند مفید باشد، چون افرادی که از لحاظ علمی، توانایی ارایه مشاوره تخصصی را دارند مشخص می‌شوند و دولت می‌تواند از مشاوره آنها بهره‌مند شود، مثل سازمان نظام مهندسی که تعامل خوبی با شهرداری‌ها دارد.

با توجه به پایلوت بودن استان کرمان در دولت الکترونیکی تصمیم داریم اقدامات لازم را برای استفاده از مشاوران سازمان در این طرح انجام دهیم.

فعالیت‌های جدیدتر سازمان چه بوده است؟

اکثر فعالیت‌های جدید سازمان در سه ماه اخیر صورت گرفته است و امیدوارم که این روند ادامه یابد. سازمان استان کرمان به کمک اعضای هیات مدیره ۶ شماره نشریه منتشر کرده است. همچنین برگزاری تور در نمایشگاه جیتکس و اعزام گروهی اعضا، برگزاری همایش‌ها و سمینار‌های آموزشی با همکاری استانداری و برگزاری کنفرانس بین‌المللی ICT که در هفته دوم اسفندماه برگزار خواهد شد، از فعالیت‌های نظام صنفی رایانه‌ای استان کرمان در سه ماه اخیر بوده است.

سازمان در آخرین نمایشگاه فناوری اطلاعات در استان کرمان چه نقشی داشت؟

آخرین نمایشگاه IT برگزار شده در استان کرمان بدون ایفای نقش سازمان برگزار شد.

چرا سازمان برای برگزاری این نمایشگاه پا پیش نگذاشت؟

شرکت نمایشگاه‌های استان کرمان با ما همکاری نکرد، انتظار داشتیم سازمان را بیشتر تحویل بگیرند، اما این‌طور نشد. اتحادیه هم طبق معمول نقش منفی ایفا کرد وبه همین دلیل هم اعضای سازمان استقبال چندانی از این نمایشگاه نکردند.

از استان کرمان خارج شویم و به سازمان نظام صنفی رایانه‌ای کشور برویم. جایگاه سازمان نظام صنفی رایانه ای کشور چگونه است و به نظر شما کجا باید باشد؟

همان‌طور که می‌دانید سازمان نظام صنفی سازمان نوپا و جوانی است، تا همین حد هم که پیش رفته‌ایم باید آفرین گفت. اما به نظر من نکته مهم‌تر از جایگاه فعلی، این است که سازمان به کدام سمت پیش می‌رود.

برای باز کردن این مساله باید بدانیم اصولا هدف از تشکیل سازمان‌های صنفی، تصمیم‌گیری جمعی است. بنده بنابر زمینه کاری خودم با سازمان نظام پزشکی هم آشنایی دارم، مساله‌ای که می‌بینم نبود تفکر و فرهنگ تصمیم‌گیری جمعی در تشکل‌هایی است که اتفاقا اساس تشکیل آنها بر همین خرد جمعی استوار است.

متاسفانه چون نمی‌توانیم به صورت جمعی تصمیم بگیریم صورت مساله را پاک می‌کنیم و ساده‌ترین راه را که کوچک کردن جمع است، انتخاب می‌کنیم. در این مورد باید ریشه‌ای به مسایل نگاه کنیم، به نظر من این مساله فرهنگی است.

مجموعه‌ای مثل سازمان نظام صنفی رایانه‌ای برای انجام دو فرآیند شکل گرفته است: تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری به صورت جمعی. تصمیم‌سازی جریانی است که همه گروه‌ها و افراد ذی‌نفع باید در آن شرکت کنند. برای رسیدن به این هدف کارگروه‌ها را شکل می‌دهیم که موقتی‌اند و منحل می‌شوند. در صورتی که برای تصمیم‌سازی صحیح باید یک ساختار ثابت داشته باشیم که عمودی‌تر باشد و گروه‌ها در حوزه‌های مختلف بتوانند نظرات خود را در آن مطرح کنند. برای رسیدن به این ساختار باید روابط استان‌ها بیشتر شود و و راهکار من اصلاح ساختاری در تشکیلات سازمان کشوری مانند تشکیل کمیسیون‌های کشوری است.

در حال حاضر نظام صنفی استان‌ها کمیسیون‌هایی را تشکیل داده‌اند که درون استانی‌اند. این خوب است اما حتی اسامی و نوع فعالیت این کمیسیون‌ها در استان‌های مختلف یکسان نیست.

اشکال دیگر، نبود ابزار ارتباطی مناسب بین استان‌ها برای تصمیم‌سازی‌هاست و تنها چاره آن تشکیل کمیسیون‌های کشوری از ترکیب کمیسیون‌های هم اسم استان‌هاست که از این طریق نکات و ایده‌های همه استان‌ها شنیده می‌شود.

آیا این مسایل در جلسات شورای مرکزی نظام صنفی رایانه‌ای کشور مطرح شده است؟ اگر مطرح شده به چه نتیجه‌ای رسیده‌اید؟

همه این مسایل را بنده و اعضای دیگر مطرح کرده‌ایم، همه دوستان هم موافقند، اما هیچ حرکتی انجام نمی‌شود،

چون تعداد جلسات محدود است و متاسفانه اعضای شورای مرکزی، تمام ارتباطات خود را به حضور فیزیکی محدود کرده‌اند.

مساله خیلی مهمی که مطرح است و سازمان نظام صنفی رایانه‌ای را از اکثر سازمان‌های صنفی دیگر متمایز می‌کند این است که سازمان‌ ما دانش محور است و اکثر افراد فعال در صنف IT چاره‌ای جز به روز بودن ندارند.

با تمام این اوصاف، ما به عنوان یک سازمان IT محور نتوانسته‌ایم از ابزارهای IT استفاده کنیم. ایراد من به شورای مرکزی این است که می‌توانیم با ایجاد بستر ارتباطی راحت‌تر، بهتر عمل کنیم. البته در این زمینه علاوه بر شورای مرکزی، اعضا نیز فعال نیستند.

اینها در مورد تصمیم‌سازی بود. فرآیند تصمیم‌گیری را چطور تشریح می‌کنید؟

بگذارید با یک مثال توضیح بدهم. مثلا بنده در کارگروه اصلاحات آیین‌نامه و اساسنامه عضو بودم. من و برخی از دوستان در نوع تصمیم‌گیری اشکالاتی را مطرح کردیم، اما مورد قبول اعضا واقع نشد. استاندارد صحیح تصمیم‌گیری، به تصمیم‌گیری‌ها جهت می‌دهد و تصمیم‌گیری وابستگی شدید به سلایق مسوولان کارگروه‌ها دارد. باید ساختاری ایجاد شود که تصمیم‌گیری‌ها منوط به نظر افراد نباشد.

در نهایت تفویض اختیارات اصلاح آیین‌نامه و اساسنامه سازمان در جلسه هیات عمومی هفتم بهمن ماه به رای گذاشته شد در حالی که اصلا قرار نبود این مساله به صورت کلی رای‌گیری شود و من که عضو کارگروه بودم در جلسه هیات عمومی از این قضیه باخبر شدم.

توجیه دوستان این بود که امکان به رای گذاشتن تغییرات تمامی بندها وجود ندارد.

این مساله درست است اما ما می‌توانیم مثلا از طریق ایمیل، این تغییرات را چند روز قبل از جلسه هیات عمومی به اطلاع دوستان برسانیم و آنها با مطالعه و با دید کافی به آن رای دهند و یا حتی به صورت الکترونیکی رای‌گیری کنیم. همان طور که گفتم ما خودمان به عنوان فعالان صنف IT از ابزارهای آن استفاده نمی‌کنیم.

اما آیا غیر از این است که این تفویض اختیار در جلسه هیات عمومی با اکثریت آرا تصویب شد؟

دقیقا درست است و به نظر من به دلیل نبود اطلاعات کافی، این اختیارات را تفویض کردند.

البته در این که اعضای شورای مرکزی سازمان افراد مورد اعتماد و دلسوزی هستند هیچ شکی نیست اما آیا کسی می‌تواند به طور قطع بگوید که در دوره بعدی انتخابات نظام صنفی رایانه‌ای این روند و این دلسوزی اعضا تکرار می‌شود و آیا اعضای فعلی حتما در دوره بعد هم خواهند بود؟ ما نگران باب شدن این قضیه‌ایم، تمرکزگرایی مساله خطرناکی است که آفت خیلی از تشکل‌ها و سازمان‌ها شده است. اتفاقاتی که در دیگر تشکل‌های صنفی افتاده است می‌تواند درس خوبی برای ما باشد، ما باید ساختاری برای سازمان در نظر بگیریم که بدون اعمال نظرات شخصی در آن تصمیم‌گیری شود.

نظر شما به عنوان یک عضو خدمات گیرنده نه به عنوان عضو شورای مرکزی، در رابطه با کیفیت خدمات سازمان نظام رایانه‌ای کشور به اعضا چیست؟

اینکه اعضا می‌گویند ما خدماتی دریافت نمی‌کنیم، صحیح است. من به عنوان یک عضو که شرکت دارم این مساله را قبول دارم. اما به عنوان عضو شورای مرکزی سازمان هر چقدر فکر می‌کنم به این نتیجه می‌رسم که به علت شرایط موجود نمی‌توانیم خدمات بهتری را برای ارایه به اعضا پیدا کنیم.

برخی از اعضای نظام صنفی استان‌ها عقیده دارند نظام صنفی استان‌ها با توجه به تعامل مثبتی که با نمایندگان حوزه فعالیت خود دارند، می‌توانند طرح جامع نظام صنفی رایانه‌ای را به مجلس ببرند، نظر شما در این خصوص چیست؟

نقش موثر استان‌ها در این زمینه چشمگیر است و اگر قرار باشد در مجلس کاری انجام شود به علت ارتباط بهتر نظام صنفی استان‌ها با نمایندگان مجلس حوزه مربوطه تاثیر مثبت آنها انکار ناپذیر است.

مساله‌ای که باید به آن توجه ویژه‌ای داشته باشیم این است که لازمه ارایه طرح جامع نظام صنفی رایانه‌ای، رسیدن به یک قانون دلخواه، کامل و جامع است که مطالعه دقیق و مشاوره اصولی با حقوقدانان خبره را می‌طلبد. این یک فرآیند دو سه ساله است که مستلزم تصحیح روند تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری در درون سازمان است.

ابتدا باید در قالب یک سری اهداف کوتاه‌مدت آیین‌نامه و اساس‌نامه سازمان را اصلاح کنیم.

در پایان اگر مطلب دیگری راجع به ساختار سازمان نظام صنفی و چگونگی فعالیت آن دارید، بگویید.

به نظر بنده رفع اشکال ساختار سازمان و تبدیل آن به یک ساختار فراگیر باید دغدغه همه فعالان سازمان باشد. با ساختار فعلی همیشه استان تهران اکثریت آرا را در اختیار دارد و در واقع استان‌های تهران، اصفهان و خراسان رضوی برای کل صنف IT کشور تصمیم می‌گیرند.

مساله دیگری که مطرح است، کلان‌نگر بودن شورای مرکزی است که باید به حالت اجرایی در آید. خیلی از مسایل هنوز اجرایی نشده است و به عقیده من باید مجموعه‌ای در کنار شورای مرکزی قرار گیرد که فعالیت‌های اجرایی را انجام دهد. همچنین ساده کردن روند تصمیم‌گیری‌ها آفتی است که از وقوع آن نباید خیلی خوشحال بود. بدانیم که همواره ساده‌ترین راه، بهترین راه نیست. تصمیم خروجی درست ارزش سخت بودن روند تصمیم‌گیری را دارد.

Bookmark and Share

من آنم که رستم بود “صاحبنظر”

۲۱ بهمن ۱۳۸۸ ۱ دیدگاه

نقدی بر اشکالات ساختاری تصمیم گیری در سازمانهای ایرانی

مطلب امروز شاید فقط مختص به آی تی فارسی نباشد ولی چالشی است که آی تی فارسی هم با آن درگیر است. چندی پیش مجمع عمومی عادی سالانه سازمان نظام صنفی رایانه ای کشور با حضور اعضای سازمان و با دستور کارهایی کلی و بحث برانگیز در تهران برگزار گردید و همانطور که پیش بینی می شد (و بنظر من متاسفانه اشکال اساسی و همیشگی مجامع تصمیم گیر در کشور است) دستور کارهای مورد نظر رای آوردند.

در این مطلب ماهیت دستور کارها و تصمیماتِ این مجمع خاص مد نظر من نیست، بلکه بیشتر تمایل دارم انتقادات خود به روش های تصمیم گیری جمعی (به عنوان یکی از جنبه های رفتار سازمانی) در میان ایرانیان را بیان کنم.

آنچه در این مجمع و بسیاری مجامع مشابه دیگر (از تعاونی های مسکن گرفته تا شرکتهای سهامی و…) دیده شد، تکرار مکرر روش آسان جذب آراء بود. به این شکل که:

کلی بگو، جلب اعتماد و مظلوم نمایی کن، بعد رای بگیر…

مطمئن باش نتیجه رای کاملاً مطابق میلت خواهد بود!

این رویه ایست که در اکثریت قریب به اتفاقات مجامع عمومی دیده می شود. ولی چرا اینگونه است؟

به نظر من دلیل این امر را باید در ریشه های فرهنگی غالب بر جامعه جستجو کنیم. در کشوری که سنتها ریشه در افکار مردم دارد چندان عجیب نیست که روش صحیح تصمیم گیری در رفتارهای اجتماعی ما شکل نگرفته باشد. جامعه ایرانی یاد گرفته است که حتی الامکان مسئولیت نپذیرد، و این عدم مسئولیت پذیری را حتی به تصمیم گیریهایش هم تسری داده است. تصمیم گیری صحیح نیاز به اطلاعات، تجربه، کنکاش و بررسی و در نهایت ابراز نظر و پذیرش مسئولیت آن دارد. چیزی که مخصوصاً در خصوص بند آخرش (پذیرش مسئولیت) بسیار سخت می نماید.

ما از پدران خود یاد گرفته ایم که همیشه کس دیگری برای گرفتن تصمیم وجود دارد، خودش فکر می کند، خودش جوانب را می سنجد، خودش اطلاعات لازم را کسب می کند، خودش تصمیم می گیرد و در نهایت هم خودش پاسخگوی عواقب این تصمیم خواهد بود؛ پس چرا ما این زحمت را به خود بدهیم؟

همین اتفاق در مجامع ما هم رخ می دهد. منِ نوعی به عنوان عضو مجمعِ فلان بدون اطلاع از جزییات تصمیماتی که قرار است در جلسه گرفته شود و معمولاً فقط برای رفع مسئولیت در جلسه حاضر می شوم. گاهی هم اصلاً اطلاعات مورد نیاز برای اخذ تصمیم قبل از جلسه در اختیارم قرار نگرفته است، و یا خیلی کلی و غیر قابل استفاده است (البته اگر قرار می گرفت هم فرقی نداشت، چون وقت و تمایل به مطالعه آنها را نداشته ام. لذا بهترین وقت مطالعه -تازه اگر حوصله داشته باشم- در حین اجرای جلسه است). بعد جلسه گردان ها که معمولاً همان تعیین کنندگان دستور کار هستند، در خصوص هر بند توضیحاتی -که عموماً نیز بطور ماهرانه ای در راستای نتیجه مطلوب است- ارائه می دهند. در این میان تنها ممکن است ۱-۲٪ افراد جمع حاضر انتقادی به صحبتها داشته باشند که در اینگونه موارد نیز معمولاً بدلیل بی توجهی جمع حاضر به نظراتشان، تلاش در بیان چندباره نظر خود می کنند که این خود به واکنش بیشتر جمع می انجامد. درنهایت هم جمع خسته از بحث و جدل ها برای راحت شدن از شر موضوع، با رای اکثریت بر آن صحه می گذارند و…

گردانندگان مجامع (تصمیم گیران اصلی) نیز در این میان بخوبی از آب گل آلود ماهی گرفته اند، چون در اخذ و اعلام تصمیم بگونه ای عمل شده است که بقول معروف مو لای درزش نمی رود. تصمیم مورد نظرِ عده ای معدود با اکثریت آراء اخذ شده است، مسئول هم جمع است…

این است روال عمومی تصمیم گیریهای جمعی ایرانیان: بدون منطق، بدون اطلاعات پایه، بدون هدف و در نهایت بدون مسئول

Bookmark and Share

فرصت طلبی وزارت ICT در جا انداختن ایمیل ملی!

۲۰ بهمن ۱۳۸۸ بدون دیدگاه

امروز در گزارشی که از طریق سایت تابناک منتشر شد به نکته جالبی برخورد کردم که مرا برای نگارش این توضیح ترغیب کرد.

در این سایت به نقل از سعید مهدیون، مدیرعامل شرکت فناوری اطلاعات وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات در خصوص مسدود شدن Gmail نقل شده است که: ” در مورد بسته شدن این سرویس اگر هر کسی اعتراضی داشته باشد باید به سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی منتقل کند ولی از نظر بنده این یک فرصت حساب می‌شود و باید مردم کشور به سمت ایمیل ملی هدایت شوند به عبارتی تا زمانی که ما به خارجی‌ها اعتماد کنیم توسعه فناوری اطلاعات در داخل نخواهیم داشت و این یعنی اینکه باید به دولت و کشور اعتماد کنیم. “

در همین چند جمله به ظاهر ساده می توان به نکات عمیقی اشاره کرد. از جمله:

۱. عادت همیشگی مسئولان دولتی در سلب مسئولیت از خود با شیوه «من نبودم دستم بود، تقصیر آستینم بود» اولین نکته قابل تعمق است. ماشاالله در این مملکت همه به نحو احسن به وظایف خود عمل می کنند. مردم هم اگر مطالبه ای دارند، «به روی چشم، ولی اول طرف حساب خودشون رو پیدا کنن و به ما معرفی می کنند. حتماً رسیدگی می شه». حالا اگر کسی هست که برای پیدا کردن پرتقال فروش از کار و زندگی باز نمی شه بسم الله…

۲. با وجود قیل و قال خصوصی سازی شدن ها، اما هنوز می بینیم که تفکرات، تمایلی به خصوصی شدن ندارند و همچنان سایه های انقباض فکری در رفتارهای متولیان امر دیده می شود. در جهانی که مفهوم «حق با مشتری است» در هر بنگاه خصوصی که قدم بگذارید به وضوح دیده می شود، مدیران ما سمت و سوی معکوس را در پیش می گیرند، به این شکل که «من بهتر از مشتریان تشخیص می دهم چی به نفع آنهاست…!» و «باید مردم کشور به سمت ایمیل ملی هدایت شوند»

۳. سومین نکته جالب شیوه رقابت است. واکنش و رفتار شرکت فناوری اطلاعات در برابر ناکامی در بازار رقابت (در این مورد خاص، ارائه سرویس ایمیل) هم شایان توجه است. «به دلایل مختلف نمی توانیم جلب مشتری کنیم. پس در چنین شرایطی راحتترین راه که همان پاک کردن صورت مساله است را انتخاب می کنیم.» مثال مشابه این است که اگر مغازه ما فروش ندارد ولی رانت و قدرت خاصی دارم، ترجیحا درب مغازه همسایه را با دیوار می بندیم که مشتریان بالاجبار به ما مراجعه کنند. حال آنکه کالای ما به هیچ وجه قدرت رقابت با کالای مغازه همسایه را ندارد، یا اساساً کالایی که بشود نامش را کالا گذاشت نداریم.

جالبتر از همه اینکه برای این همه تفکر بی منطق، منطقی به نام “فرصت” هم چیده (اختراع) می شود…

Bookmark and Share

برگزاری سمینار « چهلمین سال اینترنت »

۹ دی ۱۳۸۸ بدون دیدگاه

قابل توجه علاقمندان به مباحث مرتبط با فناوری های ارتباطات و اطلاعات

سمینار « چهلمین سال اینترنت »بیست و هفتمین برنامه از سلسله نشست ها و سمینار های علمی انجمن مطالعات جامعه اطلاعاتی با عنوان « چهلمین سال اینترنت » با همکاری دانشگاه صنعتی شریف، در محل این دانشگاه برگزار می گردد. همچنین همزمان با برگزاری این سمینار از آقای دکتر سیاوش شهشهانی، پایه گذار دامنه ir در ایران، تجلیل و قدردانی به عمل خواهد آمد.

زمان: شنبه ۱۹ دی ماه ۱۳۸۸؛ ساعت ۱۵:۳۰ تا ۱۹
محل برگزاری سمینار: دانشگاه صنعتی شریف، ضلع شمال غربی دانشگاه، جنب کتابخانه مرکزی؛ سالن جابرابن حیان

Bookmark and Share